เขียนถึงยาย...
posted on 19 Aug 2009 09:16 by tamlengตาไม่รู้จะพูดอะไร หรือทำอะไรให้ยายสบายใจ..
ตารู้ว่าคำพูดประโยคนั้น ทำยายเสียใจ ทำยายขุ่นเคืองจิตใจ
ตารู้ว่า คำว่า "ขอโทษ" ที่ตาพูดทีหลัง ไม่อาจจะลบล้างมันได้
แต่ว่า... (คนจังไรก็ชอบแก้ตัวแบบนี้แหละ!)
.
.
.
...
(คำพูดและประโยคต่อไปนี้ ไม่ใช่ข้อแก้ตัว แต่อย่างใด)
มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ย่อมมีผิด ย่อมมีพลาด ย่อมมีความโง่ งี่เง่าอยู่ในตัว
หากวันหนึ่ง ตาคนนี้แก่ไป จำยายไม่ได้ จำความรักระหว่างตายายไม่ได้ จำหน้าตา จำความน่ารักของยายไม่ได้
วันนั้น ตา ก็คง ไม่อาจจะทำอะไรผิดพลาดเหมือนเฉกเช่น วันนั้นอย่างแน่นอน..
.
.
ทุกวันนี้ตามีความสุขมากมายนักที่มียายเคียงข้าง แม้ว่ามันจะมีเรื่องบาดหมางเล็กๆน้อยๆให้เคืองใจกันบ้าง
แต่นั่นคือ สิ่งปกติของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า คน จะต้องพอเจอกันมิใช่หรือ ????
ps. Babe' You are the only one I need .
